105

باورش سخت است که در سال جدید هنوز چیزی اینجا ننوشته باشم. البته چندین بار این صفحه را به نیت نوشتن باز کرده و دوباره وقت نکرده یا تمرکز نداشته، بسته ام اش. امروز که آمدم اینجا را باز کردم، آن لحظه خیلی قاطی بودم. مسئله برای هزارمین بار این است که دلم نمیخواهد به سر کار بروم. نمیدانم چرا این مسئله را مدام در ذهن خود مرور نموده، هر از چندگاهی تمامی ادّله ی ممکن برای آنکه باید استعفا بدهم را جمع آوری کرده، تصمیم به استعفا می گیرم. بلافاصله پس از احراز ِ درستی این موضوع و تصمیم گیری، نشانه هایی که دال بر غلط بودن ِ تصمیم ِ اتخاذ شده می باشند ظهور کرده و من را به شک می اندازند. نمی دانم چرا این طور شدم. به هر حال طور ِ مسخره ای است. میروم کمی کتاب بخوانم و بخوابم.